General
Banner
Home | Artikelen | English

 

Bezoek aan de Dutch Dakota Association

Zoals de meeste onder jullie reeds weten ben ik bezig met de bouw van een full size cockpit van een Dakota.  Ik ben daarvoor natuurlijk voordurend op zoek naar nieuwe informatie.  Het verzamelen van informatie over vliegtuigen in het algemeen en in het bijzonder van technische informatie is een ongelofelijke moeilijke zaak.  Alleen met veel geluk en doorzettingsvermogen kom je er.  Uitgerekend op mijn verjaardag zat het geluk mij helemaal mee.  Ik had een paar dagen daarvoor contact op genomen met Jeroen Plettenberg, Operating Officer van de DDA (Dutch Dakato Association).  Ik had hem het een  en ander verteld over mijn project en hem gevraagd of hij voor mij geen afmetingen kon nemen in de cockpit.  Ik was natuurlijk ook altijd bereid deze afmetingen zelf te komen opnemen indien dit geen bezwaar zou opleveren.  Eerlijk gezegd had ik nooit durven dromen dat hierop een positief antwoord zou komen maar het ongelofelijke gebeurde toch.  De dag erop stond er inderdaad een nieuwe e-mail op mijn computer.  Hij was van Jeroen.  Hij antwoordde dat hij zelf wel met een meetlint een middagje in één van hun kisten wou gaan meten, maar dat de kans groot was dat hij net die afmeting die ik nodig had misschien zou vergeten.  Daarom nodigde hij mij persoonlijk uit om zelf het één en ander  te komen opmeten.  Ik moest zelf maar een datum uitkiezen wanneer het voor mij best zou uitkomen.  Ik kon het eerst niet geloven, dat ik ooit persoonlijk in één van de weinig overgebleven DC3 in Europa zou mogen plaats nemen, laat staan er afmetingen en foto’s van nemen.  Na het slaken van enkele vreugde kreten en dansen van enkele vreugdes  pasjes, heb ik de volgende dag een nieuwe mail gestuurd om te vragen of het hun uitkwam om op 21 juli eens langs te komen.  Dit bleek een perfecte datum te zijn, midden in de week is er altijd wel minstens één  of soms twee Dakota’s te bewonderen.

De nacht voor het vertrek heb ik eerlijk gezegd niet veel ogen toe gedaan van pure spanning.

Op 21 juli om 8u. ‘s morgens was ik dan op weg naar Schiphol-Oost, zo een 150 km van bij mij.

Jeroen had mij een goede route omschrijving gegeven zodat ik zonder één kilometer om te rijden recht tot voor de ingang van hangar 3 kwam te staan.  Ik was wel een halfuurtje te vroeg maar dat was absoluut niet erg.  Zo kon ik mijn videocamera op scherp stellen en reeds een eerste blik werpen in de hangar.  Hier stond de ongelofelijk mooie PH-PBA.  Dit toestel dat ooit bestuurd werd door ZKH Prins Bernhard (PBA) is volledig gerestaureerd en opnieuw geschilderd in de kleuren van de koninklijke familie.  Het is in perfecte staat en er wordt ook regelmatig mee gevlogen.  Het wordt nu door de DDA onderhouden en beheerd maar is nog steeds eigendom van de Prins Bernhard Alpha stichting.  

Iets voor elf  uur arriveerde Jeroen, na een hartelijk onthaal zijn we even kennis gaan maken met enkele van zijn collega’s en de directie.  Na een bezoek aan zijn kantoor en korte uitleg over wat hij allemaal deed bij de DDA als Operating Officer zijn we naar de Hangar 3 gegaan.  We zijn begonnen met het nemen van afmetingen en maken van foto’s in de cockpit van de PH-PBA.  Dit is werkelijk het luxe paard onder de DC3.  Bij het binnenkomen in het vliegtuig trof mij vooral het interieur.  Het was volledig opnieuw ingericht met moderne comfortabele zetels.  De cockpit vooraan ziet er ook als nieuw uit.  Hij is volledig aangepast aan de vereisten van een hedendaags vliegtuig.  Er is een radiostack in voorzien samen met een nieuwe artificiële horizon, VOR1 en VOR2.  De rest van de instrumenten zijn allemaal nog origineel.  Er staat geen autopiloot in, wat eigenlijk niet nodig is in een DC3, omdat dit na het trimmen van het vliegtuig toch perfect op koers blijft.  Zoals de gezagvoerder het in Nederland zegt “het vliegt als een scheermes”.  Na ongeveer 2u meten en fotograferen zijn we een kijkje gaan nemen in de aanpalende hangar waar zijn broer de PH-DDZ stond.  Deze had de dag voordien nog gevlogen.  Er was een examenvlucht mee gedaan voor een van de piloten.  Zij moeten ook  nog op geregelde tijdstippen examen afleggen voor het behoud van hun vliegbrevet voor de DC3.  De DDZ heeft een beschildering van Martinair (MAC).

Wat onmiddellijk opvalt wanneer je in de DDZ stapt is het originele interieur.  Het is allemaal netjes gerestaureerd maar het ziet eruit “like in the good old days “.  De cockpit is een beetje eenvoudiger maar toch ook voorzien van moderne instrumenten, enkel de zetels zijn niet bekleed met een zacht schapenvel.  Het zou geen Nederlandse vlieger zijn moest er nergens geen verwijzing zijn naar de scheepvaart.  Het steering wheel van pilot en co-pilot is netjes omwonden met henneptouw zoals een echt schip betaamt.  De PH-DDZ is pas van april terug in de lucht na 10 jaar restauratie werken.  Ik moet zeggen dat de mensen van de DDA ongelofelijk mooi werk hebben geleverd en zoals de vertegenwoordiger van McDonnell Douglas onlangs zei de DDZ is  als ‘Pure Magic’ en dit is absoluut niet gelogen.  Deze dakota komt precies net uit  de fabriekshal.

Hiermee was mijn bezoek aan de DDA ten einde.  Ik had het mooiste verjaardagsgeschenk gekregen dat ik ooit had kunnen dromen.  Daarom dank ik nogmaals alle fantastische mensen van de Dutch Dakota Association en in het bijzonder Jeroen Plettenberg die ervoor gezorgd heeft dat ik een onvergetelijke dag heb beleefd.  Dank zij hen sta ik weer een stap dichter in de realisatie van de cockpit.  “Keep up the good work” en tot binnenkort voor mijn eerste vlucht in een DC3.   Als lid van de DDA kan je namelijk op regelmatige tijdstippen meevliegen met één van hun 3 toestellen.

Top

< Vorige | Home | Artikelen | Volgende >

 

© Verley Jan 2007-2017 original text from 2002